Vincent

Het leukste spelletje is het alles-uit-de-doos-halen.

Al mijn speelgoed zit altijd in een grote doos die op mijn speelmat staat. Maar hoe kan ik er nu mee spelen als het verstopt zit? Dus leerde ik hoe ik de dingen eruit moest halen. Ik vond dat uithalen eigenlijk leuker dan het spelen zelf, dus als ik op mijn speelmat terecht kwam, haalde ik alles eruit en als dat gedaan was, was ik de speelmat meestal ook beu.

Maar nu heb ik daar iets op gevonden! Als alle speelgoed op de mat ligt, is dat nogal een rommeltje. En wat doet een flinke jongen met rommel? Juist ja: opruimen.



Misschien lijk ik dan toch niet op mijn mama!

Groetjes,
Vincent.

"Ik sta met mijn mond vol tanden" zei papa toen hij in mijn mondje keek en er twee nieuwe zag...

Ik heb al een tijdje een nieuwe hobby: stappen. Dat is heel leuk en niet moeilijk: je neemt de handen vast van mama, papa, Omi, Mamie, ... en dan begin je gewoon flink te stappen. Die handen volgen dan wel vanzelf.

Zonder de handen van grote mensen vast te pakken, durf ik nog niet stappen. Zelfs stilstaan lukt alleen maar als ik hen, of de zetel, een tafel, een kast ofzo kan vasthouden. Het is me wel al eens vijf seconden gelukt om te blijven staan! En toen viel ik op mijn poep.

Als er niemand in de buurt die met mij een wandeling wilt maken, neem ik soms gewoon een stoel vast, en schuif die voor me uit.



Ik kijk er al naar uit om te kunnen stappen zonder hulp! Dan kan ik overal kapoenenstreken gaan uithalen, zonder dat mijn mama en papa het merken!

Groetjes,
Vincent

Ook kleine kindjes hebben soms aanmoediging nodig! Als ik bijvoorbeeld zonder hulp ben rechtgestaan, of als ik mijn fles helemaal leeg gedronken heb, of een flinke wandeling heb gemaakt (met mijn handjes rond de wijsvinger van mijn mama, papa, Omi, Mamie, Opa of Sofie), vind ik het wel leuk om daar een applausje voor te krijgen.

Soms zijn de grote mensen niet snel genoeg met hun handengeklap. Maar daar heb ik al een oplossing voor: dan klap ik snel zelf in mijn handjes.

Na een tijdje hadden mijn mama, papa, Omi, Mamie, Opa en Sofie wel door waarom ik dat deed. En als ze dat dan zagen, zeiden ze snel "bravo". Zo precies alsof het hun eigen idee was...

Maar ondertussen hebben we onze techniek beter op elkaar afgestemd: als ik iets super flink doe, dan zeggen ze "bravo" en pas dan klap ik in mijn handjes! Dan ben ik er helemaal zeker van dat ik dat applaus verdien!

Een staande ovatie lukt nog niet. Dan laat ik mijn handjes immers los, en val ik pardoes op mijn poep.

Groetjes
van een flinke Vincent.