Vincent

Gisteren zag ik mama met mijn bedje van de ene kamer naar de andere kamer sjouwen. Mama doet zo dikwijls raar, dat ik er niet bij stil stond wat dat allemaal betekende... 's Avonds werd mij dat ineens duidelijk...

Nadat ik gegeten had, legde mama mij in mijn bedje, maar dus in die andere kamer. Ze heeft wel de kleurtjes-lamp aan gedaan en de hartslag-beer opgezet, dus ik had wel wat om naar te kijken en naar te luisteren. En dan nog al die nieuwe dingetjes in die nieuwe kamer... Ik heb me dus een halfuurtje weten bezig te houden terwijl ik wachtte tot papa en mama kwamen slapen. Ik vroeg me wel af of de grond niet een beetje koud zou zijn voor hen, want er stond helemaal geen groot bed naast mijn bedje.

Toen papa en mama na een half uur nog niet waren komen slapen, werd ik ongeduldig. Dat heb ik hen dan ook laten weten door luid te wenen. Maar toen kwamen ze nog niet! Ik dacht "de aanhouder wint" en heb het wenen zo lang mogelijk volgehouden, maar ik ben nog maar klein en word dus snel moe. Uiteindelijk ben ik dan maar in slaap gevallen. Tegen dat ik terug wakker word, zijn papa en mama er dan wel, dacht ik.

Maar niks hoor... Toen ik 's nachts wakker werd, lag ik nog steeds helemaal alleen in de nieuwe kamer. Maar toen heeft mama wel gereageerd op mijn geween: ik heb een propere pamper gekregen en heb melk gedronken.

Mama was heel lief, dus ik dacht dat ik dan nu toch wel mee zou mogen om in het grote bed te slapen. Maar nee, mama legde me weer in mijn eigen bedje, in de nieuwe kamer, helemaal alleen! Ik heb dus nog eens geprobeerd om mama te overtuigen mij te komen halen, maar het werkte niet. Ik heb het dan maar snel opgegeven en ben gaan slapen.

Voor ik het wist was het ochtend. En 's ochtends mag ik, nadat ik gegeten heb, in het grote bed blijven liggen. Papa is dan toch al naar zijn werk en dan is er plaats genoeg voor mij!

Groetjes,
Vincent.

Gisteren was het geen leuke dag! 's Middags heb ik twee spuitjes gekregen. De dokter zegt dat die ervoor zorgen dat ik niet ziek word. Ik wilde dat wel geloven, maar moet ze mij daarom pijn doen?

Ik heb de dokter laten weten dat ik het niet leuk vond. Ik heb al bij het eerste spuitje mijn allerluidste schreeuw laten horen. De dokter was er precies een beetje van geschrokken. Ze zei tegen mama dat ik wel nogal een hoge stem heb. Als zij mijn beentjes pijn doet met een scherpe naald, doe ik haar oortjes pijn met mijn scherpe stem, nah.

's Avonds bleek dan ook nog dat het helemaal niet waar is dat ik door die spuitjes niet ziek zal worden: ik werd net van de spuitjes zelf ziek... Ik heb overgegeven en ik was heel hangerig en ik had zelfs koorts: 38,5 graden. Toen heb ik een poepsnoepje gekregen van mama (ik bespaar jullie hier de details, ik kan wel zeggen dat mama haar handen flink heeft moeten wassen erna). Door dat snoepje is mijn koorts gezakt.

Al een geluk kwam gisteren mijn meter langs. Die heeft mij een extra portie troost gegeven!

Tot slot nog dit: ik weeg nu al 5kg460 en ik ben 57 cm groot.

Groetjes
van een zieke Vincent.

Ik kan iets nieuws!

Als ik op mijn rug lig, kan ik helemaal zelf, zonder hulp, op mijn zij gaan liggen! En op een of andere manier, al weet ik zelf niet precies hoe, kan ik mij zo zelfs verplaatsen.

Vanmorgen had mama mij op het grote bed gelegd, met een boekweit kussen aan de ene kant (zodat ik niet uit bed kan tuimelen) en zelf lag ze aan de andere kant. Maar dan wel helemaal aan de andere kant van het bed, ver van mij... Dat vond ik niet zo leuk - ik kon bijna net zo goed in mijn eigen bedje gaan liggen. Dus ben ik maar dichter bij haar gaan liggen.

Hoe ik dat deed? Op mijn rug - op mijn zij - op mijn rug - op mijn zij - enz... en toen mama wakker werd, lag ik helemaal tegen haar aan! Ik had meer dan een halve meter afgelegd.

En toen heb ik mama mijn allermooiste glimlach laten zien...

Dikke kus,
Vincent.

Ik heb deze week verstoppertje gespeeld. Ik moet in alle bescheidenheid toegeven dat ik daar al heel goed in ben!

Mama zei zondag tegen papa: "Vincent zit al vier dagen verstopt". Ik dacht toen: het wordt nu toch tijd dat ze me vindt!

Ik verstopte me nochtans niet zo moeilijk: in mijn relax, in mijn maxi-cosi, op mijn speelmat... zelfs in mijn bedje. Je zou toch denken dat mama op die plaatsen het eerst zou zoeken?

Gisteren heeft ze me dan toch gevonden. Toen papa thuiskwam zei ze: "goed nieuws: Vincent zit niet meer verstopt".

Ik zei tegen papa dat ze me maar net op tijd gevonden had, want ik had een hele grote grapjes-pamper!

Groetjes,
Vincent.

Vandaag was een bijzondere dag! Ik heb de papa van de papa van mijn papa ontmoet!

En omdat dat toch een beetje speciaal is, zo vier generaties mannen van de Van Outryve-stam op een rij, hebben we daar een foto van laten nemen. Mama stond natuurlijk ook klaar met haar video-camera, dus bij de filmpjes kunnen jullie de Van Outryve-mannen al bewonderen...

Ook de broers en zussen van de papa van mijn papa waren er, en twee zussen van de mama van papa en de mama van de mama van papa. Gevolg: super veel aandacht en leuke cadeautjes voor mij!!

Van de meter van mijn papa heb ik mooie kleren gekregen. Papa zegt dat dat cadeautje hem nog veel centjes gaat kosten, want mama heeft meteen de naam en het adres van de winkel bekeken om er eens te kunnen gaan snuisteren...

Tante Katrien, die weet alles over babytjes, die heeft geprobeerd me van mijn krampjes af te helpen. Ze heeft mijn buikje heel zachtjes gemasseerd. Maar mijn buikje werkte niet goed mee...

Mamie (de mama van papa) had voor lekkere dingen om te eten gezorgd. Voor de grote mensen dan, want ik ben op melk-dieet.

Om iedereen te bedanken heb ik bloemetjes uitgedeeld.



En natuurlijk ben ik heel braaf geweest. Ik ben flink wakker gebleven voor de foto's: eerst eentje met alle Van Outryves, dan eentje met papa, GieDie en Bompapa, dan nog eentje ('t is te zeggen: een stuk of 5) met iedereen die er was. Daarna heb ik effe geweend omdat ik krampjes had, maar daar kon ik niks aan doen. En daarna heb ik een slaapje gedaan bij papa en daarna bij mama.

Toen was het tijd voor mijn melkje, dus zijn we naar huis gegaan...

Dikke nachtzoen,
Vincent.

Gisteren heb ik de hele dag samen met mijn papa doorgebracht. Mama was niet thuis.

Dat is plezant, zo een keertje alleen zijn met mijn papa. Dan kunnen we een man-tot-man-gesprek houden!

Ik ben heel braaf geweest: ik heb een dutje gedaan en ik heb braaf bij papa op zijn buik gelegen. En ik heb ook twee grote grapjes-pampers gemaakt vlak na elkaar. Maar dat was misschien toch niet zo braaf (aan papa zijn gezicht te zien).

Ik heb ook mijn melkje uit een flesje mogen drinken. Dat was wel een beetje raar: bij papa op schoot, en toch kunnen drinken. Ik denk dat daar toch goochelwerk voor aan te pas is gekomen, hoor!

Papa heeft gezegd dat hij het ook leuk vond om een hele dag met mij te spelen. Hij was al voor ik geboren was aan mama aan het vragen wanneer hij eens een dagje alleen met mij mocht doorbrengen (mama en papa denken dat ik toen nog niet kon horen wat ze allemaal over me zeiden, maar dat klopt natuurlijk niet).

Ik kijk stiekem al een beetje uit naar de volgende keer dat mama moet werken en dat papa dan bij mij blijft (maar sshht, niet tegen mama zeggen, want dan wordt ze een beetje jaloers).

Groetjes,
Vincent.

Mijn mama en ik zijn vannacht een nachtje in het ziekenhuis gaan slapen voor mijn slaaptest. Mama had gezegd dat ik daar gewoon moest slapen en dat de mevrouwen- en meneren-dokter dan zouden kijken of ik wel goed adem terwijl ik slaap.

"Gewoon slapen"? Amai, mijn mama is een liegebeest!

De avond begon al slecht. Net toen ik een beetje aandacht wou van mijn mama, moesten we vertrekken. En tegen dat we in het ziekenhuis waren, had ik grote honger, maar ik moest wachten met eten tot we op de kamer waren.

Dan waren we eindelijk op de kamer, dan zei de verpleegster dat ze eerst nog wat draadjes aan mijn hoofdje ging hangen voor ik mocht eten... Nog langer wachten dus!
En die paar draadjes waren echt wel veel draadjes! Zeker zes op mijn hoofd, twee op mijn buik, twee op mijn kin en zelfs twee onder mijn neus!

Mama heeft er met haar foon een foto van genomen:



En toen kwam het ergste: eten was niet zo gemakkelijk, want mama moest voorzichtig zijn dat die draadjes niet loskwamen. Dus ik lag daar echt niet op mijn gemak. Waardoor ik maar besloot een beetje minder te eten... maar daardoor kreeg ik weer sneller honger...

Na het eten zei mama "goeienacht". Ik dacht dat ze zich vergiste: ik ben nog heel klein en ik weet dus nog niet zo veel, maar ik weet al wel dat er overdag licht is en dat het 's nachts donker is. En als het donker is, slaap ik flink, want dan willen mama en papa ook slapen (als ik overdag veel aandacht wil, moet ik hen 's nachts een beetje laten slapen).

Maar gisteren, toen mama dus "goeienacht" zei, was het nog volop licht! Mama heeft toen uitgelegd dat het licht van overdag van de zon komt, en dat het licht van gisteravond van het computerscherm kwam. Dat bleef de hele nacht opstaan, terwijl de computer registreerde hoe ik ademde in mijn slaap (of beter gezegd: tijdens mijn huilbuien).

Nadat mama dat had uitgelegd, kon ik wel een beetje slapen, maar telkens ik wakker werd, was ik die uitleg alweer vergeten en dacht ik dat het al ochtend was!

De verpleegster was precies een beetje boos op mama omdat ik zoveel weende. Ze zei dat het kindje in de kamer ernaast dan ook wakker zou worden...

Mama en ik hebben dus niet zo goed geslapen! En het ergst van al: ik heb mijn papa heel hard gemist!

Maar het goede nieuws is dat mijn slaaptest helemaal normaal was, dus dat ik geen "verhoogd risico" heb. Al weet ik niet goed waarover het allemaal gaat. Dat zal mama me nog eens moeten uitleggen.

Groetjes,
Vincent.