jul 2007
Druk druk druk
25/07/07 21:16
Ik heb de laatste tijd zoveel gedaan en zoveel
meegemaakt, dat ik zelfs geen tijd had om in mijn
dagboek te schrijven.
Vorige week was een super-leuke week! Ik heb elke dag samen met mijn papa doorgebracht.
Papa en ik hebben veel met elkaar gebabbeld en ik heb veel naar hem gelachen. En als papa mij kietelde, heb ik geschaterd van het lachen!
Op dinsdag zijn we naar de babietjesdokter geweest. Toen die aan papa vroeg wat ik al allemaal kon, begon hij te vertellen en te vertellen, hij kon niet ophouden. De dokter zei dat ik een heel flinke ben: 60 cm en 6kg100.
Tijdens het weekend zijn papa en mama (in het weekend moet ze niet werken!) naar de Gentse Feesten geweest. Ik ben immers een Gentenaar, want ben in Gent geboren. En dus kon ik de Feesten toch niet aan me laten voorbij gaan? Ik heb wel de hele tijd geslapen, behalve toen ik mijn flesje moest krijgen. Zelfs op de kermis op de Vrijdagmarkt heb ik geslapen, ook al was daar heel veel lawaai. Maar toen mama even haar neus snoot, werd ik wel, zoals altijd, wakker!
En sinds maandag ga ik elke dag naar de crèche. Daar zorgt Karolien voor me terwijl mama en papa centjes gaan verdienen.
Ik ben heel braaf in de crèche. Ze zijn daar helemaal weg van mij!
Elke dag neem ik een boekje mee, waarin Karolien schrijft hoe mijn dag geweest is. 's Avonds kan ik dat dan nog eens lezen. Vandaag heb ik Karolien haar hart een beetje gestolen, want ze schreef:
Tenslotte ben ik vandaag samen met mama naar de spuitjesdokter geweest. Eerst werd ik daar gewogen en gemeten. Dat was plezant: ik heb de hele tijd liggen lachen op de weegschaal. Mijn cijfers: 61cm en 6kg280!
Al een geluk kreeg ik dit keer maar één spuitje! Ik heb heel even geweend, maar toen mama me weer aankleedde, was ik al terug aan het lachen!
Papa en mama zijn super-fier op me!
Dikke kus,
Vincent.
Vorige week was een super-leuke week! Ik heb elke dag samen met mijn papa doorgebracht.
Papa en ik hebben veel met elkaar gebabbeld en ik heb veel naar hem gelachen. En als papa mij kietelde, heb ik geschaterd van het lachen!
Op dinsdag zijn we naar de babietjesdokter geweest. Toen die aan papa vroeg wat ik al allemaal kon, begon hij te vertellen en te vertellen, hij kon niet ophouden. De dokter zei dat ik een heel flinke ben: 60 cm en 6kg100.
Tijdens het weekend zijn papa en mama (in het weekend moet ze niet werken!) naar de Gentse Feesten geweest. Ik ben immers een Gentenaar, want ben in Gent geboren. En dus kon ik de Feesten toch niet aan me laten voorbij gaan? Ik heb wel de hele tijd geslapen, behalve toen ik mijn flesje moest krijgen. Zelfs op de kermis op de Vrijdagmarkt heb ik geslapen, ook al was daar heel veel lawaai. Maar toen mama even haar neus snoot, werd ik wel, zoals altijd, wakker!
En sinds maandag ga ik elke dag naar de crèche. Daar zorgt Karolien voor me terwijl mama en papa centjes gaan verdienen.
Ik ben heel braaf in de crèche. Ze zijn daar helemaal weg van mij!
Elke dag neem ik een boekje mee, waarin Karolien schrijft hoe mijn dag geweest is. 's Avonds kan ik dat dan nog eens lezen. Vandaag heb ik Karolien haar hart een beetje gestolen, want ze schreef:
Vincent heeft onder de middag nogal geweend, we hebben hem uit zijn bedje gehaald en in het park gelegd in de leefruimte van de kruipertjes. Hij vond het plots heel leuk om die grotere kindjes te zien spelen en bewegen. Daarna heeft hij nog wat bij ons in de zetel gelegen en zat mooi naar ons te lachen. Groetjes, K."
Tenslotte ben ik vandaag samen met mama naar de spuitjesdokter geweest. Eerst werd ik daar gewogen en gemeten. Dat was plezant: ik heb de hele tijd liggen lachen op de weegschaal. Mijn cijfers: 61cm en 6kg280!
Al een geluk kreeg ik dit keer maar één spuitje! Ik heb heel even geweend, maar toen mama me weer aankleedde, was ik al terug aan het lachen!
Papa en mama zijn super-fier op me!
Dikke kus,
Vincent.
|
Oefening baart kunst
12/07/07 16:49
Binnenkort ga ik naar de crèche. Dat is een grote
verandering voor mij! En om te zorgen dat die
verandering niet te moeilijk wordt, ben ik vandaag al
eens gaan oefenen.
Gisteren zijn mama en ik eerst gaan kijken hoe de andere kindjes dat doen, zo in de crèche blijven. Zo kon ik zien hoe het moet. Eerst dus kijken en daarna pas zelf doen.
Vandaag zette mama me af rond 13u. Pas 20 minuten later is ze dan vertrokken. Ze bleef maar dingen zoeken om te vertellen aan Sarah (zo heet de mevrouw die er was om op mij te letten). Dus zei ik "Mama, vertrek nu maar, want als je hier blijft, kan ik niet echt oefenen en dan leer ik het nooit", maar mama deed net alsof ze me niet verstond.
Ik zat wel een beetje met een dilemma... Zou ik mama gerust stellen en tonen dat ik het wel red in de crèche, of zou ik haar gevoel geven dat ze onmisbaar is, door ontroostbaar te wenen als ze vertrekt? Ik heb de twee tegen elkaar afgewogen en heb dan een wel overwogen keuze gemaakt voor de eerste optie. Ik heb dus heel lief gelachen naar Sarah, om te laten zien dat ik het bij haar wel leuk zou vinden.
Waarom ik voor de geruststelling ben gegaan, eerder dan voor de huilbui? Simpel: in de crèche is het niet voldoende van een kleine baby te zijn om alle aandacht te krijgen, want de ander kindjes zijn ook kleine baby's (maar niet zo klein als ik). Dus moet ik al mijn charmes gebruiken! En wie kan er nu mijn glimlach weerstaan?
Trouwens, ik denk dat het voor mama wel belangrijk is dat ze me met een gerust hart kan achterlaten. Anders zou ze de hele dag ongelukkig zijn en dan kan ze toch niet flink werken?
Nadat mama vertrokken is, heb ik mijn flesje gekregen (ik heb dus wel effe geweend om te laten weten dat ik honger had) en dan heb ik gespeeld en dan heb ik, zonder wenen (!), geslapen.
En toen ik wakker werd, was mama er alweer!
Dikke kus,
Vincent.
Gisteren zijn mama en ik eerst gaan kijken hoe de andere kindjes dat doen, zo in de crèche blijven. Zo kon ik zien hoe het moet. Eerst dus kijken en daarna pas zelf doen.
Vandaag zette mama me af rond 13u. Pas 20 minuten later is ze dan vertrokken. Ze bleef maar dingen zoeken om te vertellen aan Sarah (zo heet de mevrouw die er was om op mij te letten). Dus zei ik "Mama, vertrek nu maar, want als je hier blijft, kan ik niet echt oefenen en dan leer ik het nooit", maar mama deed net alsof ze me niet verstond.
Ik zat wel een beetje met een dilemma... Zou ik mama gerust stellen en tonen dat ik het wel red in de crèche, of zou ik haar gevoel geven dat ze onmisbaar is, door ontroostbaar te wenen als ze vertrekt? Ik heb de twee tegen elkaar afgewogen en heb dan een wel overwogen keuze gemaakt voor de eerste optie. Ik heb dus heel lief gelachen naar Sarah, om te laten zien dat ik het bij haar wel leuk zou vinden.
Waarom ik voor de geruststelling ben gegaan, eerder dan voor de huilbui? Simpel: in de crèche is het niet voldoende van een kleine baby te zijn om alle aandacht te krijgen, want de ander kindjes zijn ook kleine baby's (maar niet zo klein als ik). Dus moet ik al mijn charmes gebruiken! En wie kan er nu mijn glimlach weerstaan?
Trouwens, ik denk dat het voor mama wel belangrijk is dat ze me met een gerust hart kan achterlaten. Anders zou ze de hele dag ongelukkig zijn en dan kan ze toch niet flink werken?
Nadat mama vertrokken is, heb ik mijn flesje gekregen (ik heb dus wel effe geweend om te laten weten dat ik honger had) en dan heb ik gespeeld en dan heb ik, zonder wenen (!), geslapen.
En toen ik wakker werd, was mama er alweer!
Dikke kus,
Vincent.
Handen
08/07/07 16:52
Ik wist niet dat handen nuttig waren. Tot nu toe
zaten ze eerder in de weg... Als ik ermee in de buurt
van mijn gezicht kwam, deed dat soms pijn en ik kreeg
ervan allemaal rode strepen in mijn gezicht...
Maar nu blijkt dt ik met mijn handen vanalles kan doen! Elke dag ontdek ik iets nieuws!
De ontdekking van de duim was wel de belangrijkste, maar er is nog veel meer:
Ik ben benieuwd wat handen nog allemaal kunnen doen!
Groetjes,
Vincent.
Maar nu blijkt dt ik met mijn handen vanalles kan doen! Elke dag ontdek ik iets nieuws!
De ontdekking van de duim was wel de belangrijkste, maar er is nog veel meer:
- Als papa of mama voor een propere pamper zorgen, leggen ze een droog washandje op de gevarenzone, zodat ik de boel niet kan onderplassen. Daardoor kon ik mijn topscore niet meer verbeteren. Maar nu gebruik ik mijn handen om dat washandje vast te nemen en dan te verwijderen van de gevarenzone. En dan: plassen maar!
- Ik kan ook mama haar vinger vastpakken of met mijn vingers tokkelen op de rug van haar hand. Dat lukt ook bij papa! Mama en papa vinden dat super schattig en dan lachen ze lief naar mij!
- Ik kan ook al met mijn handen naar een speeltje gaan. Het lukt nog niet helemaal om dat vast te pakken, maar toch heb ik er al iets op gevonden om het tot bij mijn mond te kunnen krijgen: als ik bij mama op schoot zit, houdt ze soms een speeltje boven mijn buik. Ik ga dan met mijn twee handjes tot net achter het speeltje en beweeg mijn handjes dan in de richting van mijn gezicht. Gevolg: het speeltje beweegt in dezelfde richting. Zodra het mijn mond raakt, begin ik er natuurlijk op te sabbelen of geef ik het likjes met mijn tong. Bij papa is de oefening minder moeilijk: papa heeft tenminste door dat ik het leuk vind om op mijn speeltjes te sabbelen en zet ze meteen in de buurt van mijn mond!
- ik kan kietelen. Ik slaap graag bij papa of mama op de buik - buik tegen buik. Met mijn handen lig ik dan in de zij van papa of mama. En soms verwittig ik hen even voor ik wakker word, door met mijn vingers een beetje te kietelen. Als ze dan beginnen te lachen, ben ik wel meteen helemaal wakker, dus daar moet ik nog iets op vinden...
- Als er een laken over mijn gezicht ligt, dan strek ik mijn twee armen boven mijn hoodje en doe ze dan weer naar beneden. En dan is het laken weer weg. Mama en papa zeggen dan altijd "kiekeboe"... Die twee kunnen toch raar doen!
- Ik kan aan mijn neus, mijn oren en zelfs mijn ogen voelen! Maar als mama te lang gewacht heeft om mijn nageltjes te knippen, moet ik daar wel voorzichtig mee zijn!
- Als ik mijn flesje krijg, leg ik mijn hand op het flesje zodat het niet kan omvallen. Je weet maar nooit dat papa en mama even niet opletten...
Ik ben benieuwd wat handen nog allemaal kunnen doen!
Groetjes,
Vincent.
Slapen
05/07/07 10:57
Sinds ik in mijn eigen kamer slaap, slaap ik veel
beter! Op de kamer van mama en papa werd ik altijd
wakker van het gesnurk van mijn mama, maar dat had ze
zelf natuurlijk niet door. (Grapje hoor)
Ik krijg sinds kort ook melk uit een flesje: eerst maar één keer per dag, maar nu al twee keer. Een flesje in de namiddag en een flesje voor het slapengaan.
Door mijn rustige kamer en door mijn volle buik, slaap ik 7u30 aan één stuk door! Mama is altijd super goed gezind als ze me uit mijn bedje haalt!
Soms word ik 's nachts nog wakker, maar ik heb al een oplossing gevonden om terug in slaap te vallen zonder papa en mama lastig te vallen: mijn duim. Was dat even een geweldige ontdekking! Ik had al eerder mijn vuist ontdekt, die is heel leuk om op te sabbelen. Maar als ik zin heb om ergens op te zuigen, kon mijn vuist me toch niet helpen! Nu heb ik dus ontdekt dat ik mijn duim kan uitsteken en die dan in mijn mond... Dat is echt geweldig! Soms zit mijn wijsvinger wel een beetje in de weg, maar die leg ik dan over mijn neus.
En een tut? Nee, die wil ik niet. Behalve als ik bij Omi ben... Omdat Omi de tut vasthoudt tot ik in slaap ben gevallen. Bij mama spuw ik de tut gewoon weer uit!
Voor de statistieken nog even dit: vandaag is Annelies, de vroedvrouw, langsgeweest en die heeft mij gewogen. Ik weeg al 5kg900!
Dikke kus,
Vincent.
Ik krijg sinds kort ook melk uit een flesje: eerst maar één keer per dag, maar nu al twee keer. Een flesje in de namiddag en een flesje voor het slapengaan.
Door mijn rustige kamer en door mijn volle buik, slaap ik 7u30 aan één stuk door! Mama is altijd super goed gezind als ze me uit mijn bedje haalt!
Soms word ik 's nachts nog wakker, maar ik heb al een oplossing gevonden om terug in slaap te vallen zonder papa en mama lastig te vallen: mijn duim. Was dat even een geweldige ontdekking! Ik had al eerder mijn vuist ontdekt, die is heel leuk om op te sabbelen. Maar als ik zin heb om ergens op te zuigen, kon mijn vuist me toch niet helpen! Nu heb ik dus ontdekt dat ik mijn duim kan uitsteken en die dan in mijn mond... Dat is echt geweldig! Soms zit mijn wijsvinger wel een beetje in de weg, maar die leg ik dan over mijn neus.
En een tut? Nee, die wil ik niet. Behalve als ik bij Omi ben... Omdat Omi de tut vasthoudt tot ik in slaap ben gevallen. Bij mama spuw ik de tut gewoon weer uit!
Voor de statistieken nog even dit: vandaag is Annelies, de vroedvrouw, langsgeweest en die heeft mij gewogen. Ik weeg al 5kg900!
Dikke kus,
Vincent.